سروده ای ازآن مرحوم:

اي به زنجير غمُت گشته گرفتار دلُم
تو نِه عهدُت بِكِه يك ماچ به جاني فِراشان؟
رويي كهآب و گِل خلق ، بِژون كَرتِه ايمير
از فراق تو چنان كاسته مويي بِبُويان
قاصدا خُو تو چه واژان مُو زحال دل خويش؟
بيدّياز بسجزي ، آن ترك پري چهره خُو مـــــوُ

دل بِبو كاسة خون تا به كِيي نَكْرِه وِلُم
پس چِزو نَدكِه وفا ، اي بت پيمان گُسِلُم
زاشتياق تو بژون سات مُو را آب و گِلُم
در تَهِ بوتة غم تا كِيي آخر بِذِلُم؟
يار ، يارو و خِبَردارهو از درد دلُم
عشـوه و نـاز و ادا بارتِـــــــژو بِــژكَــرت چِلُــم

سروده ای ازآن مرحوم:...