سروده ای ازآن مرحوم:

گر مُو جيعاشق بُويان يا درحقيقت يا مجاز
مُوژ بِكُشتو مُوژ نَتا ماچي از آن غنچهدهن
دل ذونِه داروچه رودرحلقه هاي زلف تو؟
گر صفايي و وفايي هو اونا دركار خوس
مُونفهمانِهكهدردلمُو چه ژونمَخكَرتِه هو
قبلة ابروت را تا بيمْدي واژان رو و شو
چارهچشهاتا مُو نَمكِهتا مُو را اين روت اِناشت
راز عشق و راز دل را اي جزي محرم نِهو
غم مَخُو يارُت بييو و رووكارُت خِب بِبو
حاجي خان را زي بِرَسنِه اي خودايا ازسفر
تاكهبتواني بِكَش گاهي به مسكينان سري
مَئْلِه اي جانا دل ازدست دادگانُت را كِرِند
ساحل امّيد را گاهي مدار از ما دريغ

بُو غزلها و بُو شعراي مُو جي با سوز وساز
دستُمُش كوتاه كِه , اي آخ ازآن زلف دراز
مثل آن گنجِشك مونوئِه كه در چنگال باز
بر قد و خدّ و رخ و زلف و خط وخالُت مناز
كه تيني كاوش كِرِندِه مژه هاي دل گداز
هي نماز و هي نماز و هي نماز و هي نماز
چاره ها را خُو تووَم اَشت اي خداي چارهساز
هر كه را بِدكَرتِه آخر ذونْبِه دَدتوهمچه راز
هر فرازي را نَشيبو ، هر نشيبي را فراز
كين شوِ عيدي ندارو دختر طبعُم جهاز
اي كه بِژكَرتِه خدا درهر مقاميت سرفراز
گا به گاهي غازواري بر يِه غازي ،غاز غاز
اي تنُت كشتيِّ جود و اي دلُت درياي راز