بسم الله الرحمن الرحیم
خُو نام اون خوداوند یگانه |
| گو بر شاعر توُوه فن ترانه |
درویش عباس گزی متخلص به جزی ازشعرای دوره قاجار که درسال 1222 هجری شمسی درگزبرخوار متولدشد.پدرش از مردم شهر گز ومادرش از اهالی مورچه خورت بود :
بوهزار وبو دویست وشصت وچار |
| که مورا بژ زنت خاله موندگار |
درویش عباس پس از رسیدن به هفت سالگی درمولدخود برای تحصیل علم به مکتب رفت ونزدعالمی به نام ملاعبدالله مدتی رابه کسب علم ودانش پرداخت. اما طولی نکشید که به علت ناملايمات زندگي و مشكلات اقتصادي ناشي از گراني و قحط سالي تحصيلات را نيمهتمام گذاشت و به همراه پدر خود به كار مغنيگري پرداخت.باوجوداین بخاطر علاقه اش به تحصیل علم ودانش دست از مطالعه نکشید وایام فراغت را به مطالعه کتبی کرد که دراختیارداشت.درویش درسن 13یا14 سالگی درضمن شغل روزانه خود به سرودن شعرپرداخت وازهمان هنگام به عنوان شاعری که به زبان محلی شعر می سراید شناخته شد. باگذشت زمان وبامراوده ومعاشرت که درویش با درویشان ساکن گزداشته ؛باعث شد که اوبه خاتقاه آنان راه پیداکند وکم کم به سلک آنها درآید. وهمراه آنها به سیر وسفر بپردازد. درویش دریکی ازسفرهای خود به شیراز چندجلدقرآن نفیس باترجمه وتفسیر صفی علیشاه به سوغات آورده وبه دوستان خودهدیه کرده بود .اودرپایان یک سفرطولانی به زادگاه خودشهرگز برخوار بازگشت ومراد ومرشد گروهی شد که محل گردهمایی آنان مقبره شاه نعمت اله شهرگزبود .
ما را در سایت سروده ای ازآن مرحوم: دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 56